Hoe ik werd wat ik wilde worden

Een paar jaar geleden was ik mezelf kwijt. Ik wist niet meer wat ik leuk vond en was vergeten waar ik blij van werd. Het duurde even voordat ik dat door had, maar toen ik iets te vaak moe was en ‘niet zo lekker’ besloot mijn man me wakker te schudden en aan de bel te trekken. Ik ging onder een palmboom zitten (we waren op dat moment in Bali) en realiseerde me dat ik stress had. Gedurende die vakantie kwam ik erachter dat ik mezelf gruwelijk vergeten was. Ik was heel hard voor mijn dochter (toen bijna twee) gaan zorgen en voor manlief die dat jaar de ziekte van Pfeiffer had gehad en had mezelf volkomen weggecijferd. Er was weinig Elsbeth over. Er was de moeder-Elsbeth, vrouw-Elsbeth en de werk-Elsbeth, maar de leuke-dingen-voorjezelf-doen-Elsbeth was praktisch verdwenen. 

Er was werk aan de winkel. Ik moest mezelf opnieuw uitvinden. Naast wat hard-core therapie ging ik op zoek naar een hobby. En zo kwam ik bij de cursus ‘Verhalen schrijven’ terecht. Ik wilde tenslotte als kind al schrijver worden, ik schreef af en toe al een column voor een kleine lezerskring en op het werk werden de schrijfklussen ook altijd mijn kant opgeschoven. Maar fictie, daar had ik me nooit aan gewaagd. Met pen en schrijfblok kwam ik in een klaslokaal met allemaal amateur-verhalenschrijvers terecht. En ik werd er helemaal blij van. Iedere dinsdagavond fietste ik door de kou de stad in en fietste ik twee uur later met een dikke lach op mijn gezicht weer terug naar huis. Vol ideeën, vol inspiratie en langzaamaan ook met steeds iets meer ambitie. 

In de zomer van 2009 durfde ik zelfs mee te doen aan een verhalenwedstrijd van de Volkskrant. Ik stuurde mijn verhaal ‘Naar huis’ in en vergat vervolgens mijn mail te checken, waardoor ik bijna niet door had dat ik de wedstrijd won. De redacteur van de wedstrijd wist me uiteindelijk toch te bereiken toen ik op mijn werk was. En ik was door het dolle heen. Ik huppelde door de gangen van het grote kantoorgebouw waar ik destijds werkte en lachte van oor tot oor. Ik had een schrijfwedstrijd van de Volkskrant gewonnen! Hoe cool was dat.
  
In de maanden die volgden gebeurde er iets in mijn hoofd. Het gevoel bekroop mij dat ik die schrijfliefde misschien toch maar eens serieus moest gaan nemen. 
Langzaam groeide het plan om schrijver te worden. Zou ik stoppen met werken en de stap wagen? Ik ging het plan hier en daar hardop uitspreken. Ik ging het plan langzaam geloven. Ik ging wat minder geld uitgeven om wat te sparen voor het geval ik echt zou stoppen met werken. Ik liet me niet ontmoedigen door een ‘echte schrijver’ die na een schoolpleingesprekje spottend op Twitter schreef: “ik ontmoet hier Elsbeth en ze is eigenlijk schrijver’. 
Ik laste nog even een pauze in omdat ik onverwacht zwanger was van Teun. En ik hakte de knoop door toen Teun er eenmaal was. Ik werd schrijver. Ik ben schrijver. Ik werd wie ik altijd al wilde worden. En ik werd die dag trouwens ook veertig.

Dit blog verscheen in december op www.mentaalvitaal.nl

De geboorte van een boek

Een van de leukste dingen van het afgelopen jaar was toch wel dat Relax Mama! eindelijk echt verscheen. Ik kreeg zo veel leuke reacties dat ik een paar weken lang op een roze wolk heb gezeten. En als ik er goed over nadenk heeft het maken van zo’n boek eigenlijk wel meer overeenkomsten met een kind krijgen. Als je een boek maakt, krijg je bijvoorbeeld nagenoeg dezelfde aandacht als wanneer je zwanger bent. Mensen vinden het leuk als je een boek schrijft, het is een goed gespreksonderwerp, alhoewel je soms zelf nog geen flauw idee hebt welke kant het op zal gaan of wat je nog te wachten staat. Net als wanneer je voor het eerst moeder wordt. De vraag “En ben je er klaar voor?” vond ik bij de zwangerschap van Keet echt een lastige. Klaar voor? Waarvoor dan? Ook bij Relax Mama! duurde het even voordat het duidelijk was waar het heen ging. En natuurlijk de onvermijdelijke vraag ‘En.. hoe lang nog?’ Die was zowel bij baby als bij boek wat makkelijker te beantwoorden. Alhoewel ik beiden eerder in handen had dan ik had verwacht. En ik vond het heerlijk om over het boek te praten. Het was tenslotte het leukste project van het jaar. Maar soms is het wat vermoeiend om jezelf voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal te horen vertellen. En gênant, dat je zoveel aan het woord bent. Net als tijdens mijn zwangerschap werd ik dan ook steeds handiger in het gesprek richting ander te draaien: ‘zeg hoe gaat het eigenlijk met jou?’

Eenmaal verschenen was ik trots! Zo trots dat ik er geobsedeerd veel over twitterde en facebookte. De hele wereld mocht het weten. Hoeveel foto’s of screenshots kun je eigenlijk maken van een boek in verschillende etalages of tijdschriften en kranten? Ik zou me bijna gaan afvragen waar ik vroeger foto’s van maakte.

En dan heb ik het nog niet eens over de lancering. Een feestje waarop al mijn lieve vrienden en familie mijn nieuweling kwamen bewonderen. En ze namen nog cadeautjes en bloemen mee ook. Wekenlang had ik een huis vol bloemen. Alleen de kraamzorg viel helaas wat tegen. Maar verder kan ik vooral voordelen benoemen. Zo’n boek heeft aanzienlijk minder verzorging nodig dan een baby. Laat je beter doorslapen, kan gerust een avondje alleen thuisblijven, zorgt voor minder hormonale schommelingen en kraamtranen en kost je geen klauwen met geld.

‘Komt er nog een volgende?’ is nu de meest gestelde vraag. Hé waar kennen we die van? Een derde baby zit er niet meer in, maar een tweede boek is zo’n slecht plan nog niet. Het is best verslavend, zo’n boek. Maar je weet natuurlijk nooit of het lukt. En wat het gaat worden is nog helemaal een verrassing.