Doorzetter

Henno en ik stonden langs de lijn van het voetbalveld, terwijl Keet een wedstrijd speelde. Het ging er niet echt fanatiek aan toe. Ze deed eigenlijk maar wat. We moesten er wel een beetje om lachen. We wisten dat ze best beter zou kunnen, als ze beter haar best zou doen. Maar Keet hield wel van makkelijk zagen wij. Op school deed ze het goed, maar als het makkelijk kon was het ook prima. “Ze is niet echt een doorzetter hè,” concludeerde ik.

Aldus een jaar of twee geleden. Inmiddels weten we beter. Als er iemand kan doorzetten is het Keet. Elke dag fietst ze na school naar Skatepark Utrecht. Uren achter elkaar kan ze op een truc oefenen tot ze hem kan. Sinds ze het skateboarden heeft ontdekt, zien we een ander kind. Iemand die weet wat ze wil, die weet wie ze is. Niet alleen op het skateboard, maar ook op school. Ze durft haar eigen pad te trekken en zelfs met tafels oefenen snapt ze een stuk beter dat het echt helpt als je even je schouders eronder zet.

Gisteren stond ik weer ‘langs de lijn'. Nu aan de kant van de skateboardbaan. In Skateland Rotterdam werd voor het eerst het NK junioren georganiseerd. En daar stond ze. Aan de rand van de baan. Klaar om in te droppen. Om de jury een minuut lang haar beste trucs te laten zien. Volledig geconcentreerd en heel nauwkeurig doet ze een ‘rock to fakie, ‘no comply’, ‘olliet’ ze van de ‘stairs’, landt ze een ‘half kab rock ’n roll’ en juicht iedereen als de ‘Fakie Big Spin’ lukt. Ik sta te snotteren langs de kant. Ze rijdt de perfecte run. Ze is het enige meisje in het toernooi en wordt aan het einde van de dag derde van Nederland. Ik ben megatrots.

Moraal van dit verhaal. Oordeel niet te snel. Zelfs niet over je eigen kind. Misschien zit er meer in dan je denkt, maar heeft hij of zij het gewoon nog niet gevonden.

Wil je Keet wel eens in actie zien? Op haar blog vind je wat filmpjes!

Hogeschool voor Moederschap

Ik blog sinds vandaag voor TPO Magazine. Hun artikelen (dus ook die van mij) zijn te lezen in Blendle, de nieuwe online kiosk. M’n eerste blog heet ‘Hogeschool voor moederschap’ en begint zo:

Ze zaten met kort haar en afhangende mondhoeken bij het zwembad. Lazen allemaal ‘Godinnen van de Jacht’ van Heleen van Royen en zeiden heel vaak ‘nee’ tegen hun kinderen. ’s Avonds zaten ze zwijgzaam met man en kinderen te eten. Het zou voorlopig mijn laatste vakantie alleen met Henno zijn, zonder kinderen. Ik was zeven maanden zwanger en keek bevreesd naar wat mij te wachten stond. ……


Als je interesse hebt om het te lezen in Blendle, dit is de link: 
https://blendle.nl/#item/bnl-tpomagazine-20140605-65387

De belofte

Ik sneed broccoli en dopte boontjes en vroeg aan hem of we nog rijst hadden. Hij keek niet naar de rijst, maar verlekkerd naar mij en ik kreeg het warm. Door het open raam hoorde ik de wieltjes van het skateboard van dochter Keet. Ik weerde hem af met een schalks lachje en knikte naar buiten. Hij schonk een glas wijn voor me in. Er hing een belofte naar de avond in de lucht. Het ging regenen en Keet kwam binnen.

Na het eten ging hij onverwacht en spontaan naar een concert. Ik dacht aan de belofte, maar wilde ook slapen. Na twee slechte nachten met de peuter wilde ik die nacht wat uren inhalen. En niet wachten op de man die thuis komt na een concert. Dus ik beloof hem voor vertrek een seksdate op zondag.

‘Verpak je afwijzing een beetje feestelijk’, schrijf ik in Love Mama!

Vandaag is het zondag.

Voor Love Mama interviewde ik seksuoloog Winnie Hendriks. Een van haar tips was: ‘Denk seks: verleid jezelf om gedurende de hele dag af en toe positieve gedachtes over seks te hebben. Kijk naar mooie mensen of fijne dingen en sta open voor seksuele prikkels.’ Een blog schrijven erover helpt ook. Ik ben vanavond even niet bereikbaar!

Ik schreef het boek Love Mama! omdat ik ervaren heb dat het niet altijd makkelijk is om je wellustige ik te blijven voelen als je één, twee of nog meer kinderen aan je been hebt hangen. In Love Mama! kun je lezen dat dat niet zo vreemd is en dat je daar niet van hoeft te schrikken. Als je net vader en moeder bent geworden gebeurt er zo veel, dat je relatie misschien even niet op één staat. En dat is prima. Als je de draad ook maar weer oppakt. Love Mama geeft 101 tips en inzichten om het vlammetje brandend te houden. “Bevrijd je innerlijke stoeipoes”, “Gun en bewonder je bent beiden bijzonder”. Het is tijd voor de liefde en wat spanning in dat bed.. of.. nou ja… in ieder geval een voorzichtige poging. Love Mama!

Deze column verscheen eerder op mamadesk.nl.

De illustratie komt uit Love Mama! en is van net als alle andere illustraties van Moniek Paus.

Liedje voor Teun

Jij verstoort m’n nachtrust,

jij vervuilt m’n huis,

je negeert m’n vragen en

vult m’n dagen

geen moment voor mezelf

zelfs niet op de wc

maar je hoort me niet klagen

het was mijn eigen idee

Ik ben regelmatig

nooit meer jouw vriend

je gooit met m’n eten en

laat vieze scheten

je hebt moeite met delen

alles is van jou

en juist als ik haast heb

roep jij ‘wacht nou’

Maar je geeft lieve kusjes, zoals niemand ze geeft

Je bent de enige op aarde die ik alles vergeef

Je geeft natte kusjes, zoals niemand die geeft

Jij stal m’n hart, je bent de zoon voor wie ik leef

Ik vergeet m’n sleutels

val in slaap voor tv

heb al dagen niet gedoucht

omdat ik steeds iets anders moest

ik zeg ‘doe voorzichtig’

tien keer op een dag

maar je hoort me niet klagen

want ik weet dat dat niet mag

Ik verlies veel te vaak

op een dag mijn geduld

sta je bed te verschonen

troost na boze dromen

baan mijn weg door de lego

en keer op keer

juist als alles schoon is

valt die beker weer

Maar je geeft lieve kusjes, zoals niemand ze geeft

Je bent de enige op aarde die ik alles vergeef

Je geeft natte kusjes, zoals niemand die geeft

Jij stal m’n hart, je bent de zoon voor wie ik leef

Altijd 33

Vandaag is het al weer tien jaar geleden dat we Ida verloren. Afgelopen jaar schreef ik in mijn Kleinkunstcursus dit liedje voor haar. 



We waren jong, 18 jaar,

jij kort, ik lang haar,

we renden, we lachten,

we feesten op grachten

Woonden samen in een huis

Voelden ons daar samen thuis

Soms weken studeren

Goed eten, presteren

We zwommen en klommen

En niks kon ons bommen

Ieder eigen vriendinnen

Jij meer drang om te winnen

Jij een zwemmer, een renner

ik altijd al de penner

Samen maakten we chili

En we leken familie

En samen stonden we voor de spiegel,

samen voor het slapen gaan.

We trokken samen gekke bekken

Om zo rimpels tegen te gaan.

Ons diploma gehaald

Nu managers, goed betaald

In mantelpakjes naar kantoor

Wij gingen het maken hoor

Goeie banen en een auto,

Flessen Champagne of Merlot,

Toen vertrok je uit ons stadje

Samenwonen met je schatje

Maar wij bleven rennen

Zeven heuvels verkennen

Dam tot dam in ons zak

Hezen we ons in duikpak

In de winter naar de sneeuw

Mocht ik toch gezellig mee

We dronken, we klonken

En werden stomdronken

En samen stonden we voor de spiegel,

samen voor het slapen gaan.

We trokken samen gekke bekken

Om zo rimpels tegen te gaan.

Toen kwamen er wolken

Jouw dromen bevolken

Twijfels over alles

Werk, liefde en lovers

Uren konden we bellen

Ik luisteren, jij vertellen

Over allerlei angsten

Voor jezelf werd je ‘t bangste

Het spook in je hoofd

Werd maar niet gedoofd

Zoek hulp riep ik toe

werd jouw zorgen moe

Tot je zomaar verdween

niemand wist waarheen

we zochten en wachten

jij had andere gedachten

En samen stonden we voor de spiegel,

samen voor het slapen gaan.

We trokken samen gekke bekken

Om zo rimpels tegen te gaan.

Je werd pas gevonden

Toen we niets meer konden

Nooit meer samen, niet lachen

Geen bergen afraggen

Niet rennen, niet zwemmen,

geen gekke bekken meer trekken

Een rimpel meer ga jij niet krijgen

Je zult altijd 33 blijven.

Biecht

En? Heb jij ook nog iets op te biechten?

Perfect getimed

Doutzen Kroes is zwanger van haar tweede kindje. Ze krijgt ‘de perfect getimede baby’, aldus de Privé.

Ik kan dat niet, baby’s timen. Die van mij gooiden steeds roet in het eten. Keet was op alle fronten veel vroeger dan verwacht. En doordat ik daarna een paar jaar de tijd nodig had om mezelf bij elkaar te rapen (ik was een tijdje niet zo relaxt) was er nog even geen ruimte voor een tweede. Tegen de tijd dat wij bedachten dat een tweede welkom was, bleek die niet te komen. Ik timede wat af. Maar het zat er niet in. Wij besloten dat het met z’n drieën ook leuk was, en prompt besloot Teun dat het toch zijn tijd was. En zo kreeg Keet zes jaar na haar geboorte toch nog een broertje.

Vorige week zat ik na afloop van een schrijfworkshop in een verlaten cursuszaaltje nog wat werk af te ronden, toen twee medewerkers van het zalencentrum het zaaltje kwamen opruimen. Al kletsend over collega’s ruimden ze de stiften en koffiekopjes op. Ze roddelden over hun collega Paul die net vader was geworden. ‘Als dat kind tien is, is hij al vijftig!’ riep de een. Ze waren het er beide over eens dat dat wel heel oud was. Ik geloof dat ze hem al met een rollator langs het voetbalveld zagen staan. ‘Goh, dat heb ik ook,’ bedacht ik me toen hardop. Ze keken me verschrikt aan. Alsof het meubilair plotseling ging praten. ‘Ik ben ook vijftig als mijn zoontje tien is.’ Ze probeerden het een soort van goed te maken door te zeggen dat je dat echt niet zou zeggen. Ik kon het niet laten om ze toch duidelijk te maken dat het leven nou eenmaal niet te plannen valt. Ook al denkt de Privé van wel. Dat het leven loopt zoals het loopt. Misschien had Doutzen het ook allemaal wel heel anders in haar hoofd. 

Lovely Day

We gingen ’s ochtends naar het zwembad met je vriendinnetje Olivia. Aten patat met ketchup. ’s Middags gingen we met de trein naar Amsterdam Bijlmer Arena. Omdat de Lego-film daar wel in 2D draaide maar in Utrecht niet. We aten popcorn en maakten een foto van jou bij de Lego-poppetjes. We reden terug met de trein en de bus. Je vertelde de buschauffeur op de heenweg enthousiast dat we naar de film gingen. Die van de terugweg vertelde je heel blij dat we naar huis gingen. We aten thuis pasta die we van de buren hadden gekregen. We fietsten in het donker nog even naar de supermarkt voor een paar boodschappen. Toen we voor de kassa stonden zong Bill Withers het liedje ‘Lovely day’ en wij zongen mee. Ik fietste met een dikke glimlach naar huis en bracht je even later naar bed. Ik hoefde nog niet naar bed, ik had nog energie voor tien.

De dag was al om 05.07 uur begonnen. Het was buiten nog verdacht stil. Jij was wakker en ik niet blij. De nacht daarvoor was je ook al aan het spoken geweest. Ik zette Dora voor je aan op onze slaapkamer, en draaide me demonstratief om. Daar nam jij geen genoegen mee. Jij wilde het liefst in mij liggen. Ik had behoefte aan persoonlijke ruimte. Jij wilde jouw benen op een bepaalde manier tegen mij aan en had ook een vastomlijnd idee over hoe mijn armen moesten liggen. Ik rolde bijna uit bed. En dat terwijl het grote bed verder leeg was, omdat Keet en pappa op wintersport waren. Het leek een lange dag te worden.

Lieve Teun, wat is het toch leuk om samen met jou op pad te gaan. Om de bus te pakken, om samen per ongeluk in de stiltecoupé te belanden. En wat is het stom dat we toch zo vaak thuis blijven hangen. Omdat ik nog even wat wil werken, of omdat ik moe ben. Omdat jij net zo lekker aan het spelen bent, terwijl ik boodschappen wil doen. De dagen waarop we er op uit trekken zijn we op ons best. Laten we vooral onthouden dat het verschil tussen een prima middelmatige dag en een topdag vaak maar één beslissing is.  De beslissing om samen de wereld te ontdekken. Om tot actie over te gaan.

Love Mama!

Natuurlijk zou onze relatie niet veranderen! Dacht ik negen jaar geleden. Daar zouden wij wel voor zorgen. Hahaha alle goede voornemens ten spijt, nogal logisch dat dat niet helemaal waar is. Er verandert nogal wat. Soms is het beter, soms is het lastiger. Het is in ieder geval alle moeite waard #LoveMama

ps Love Mama! gaat bijna naar de drukker!!! En eind maart ligt hij in de winkels.

Recht en hoekig

We hadden een fikse ruzie. We zeiden dingen als: jij doet ALTIJD dit en, jij denkt NOOIT aan dat. We zijn niet zo goed in ruzie maken. En ze gaan altijd over dezelfde stomme huishoudelijke dingen. Omdat ik wat slordiger ben (ik noem dat relaxter) en jij wat netter. Ik vond jou toen stom en jij mij waarschijnlijk ook. En tot overmaat van ramp ging ik nog huilen ook. En toen vond ik niet alleen jou, maar ook mezelf nog stom.

Ik kon uiteindelijk wel bedenken dat het niet gek was dat we aan het ruziën waren. We hadden drukke weken. Allebei knoerthard aan het werk, soms ook in de avonden. Ondertussen rennen zodat Keet naar voetbaltraining kon, Teun niet overal mee naar toe werd gesleept, ik op tijd naar mijn cursus kon en we ook nog lekker en goed eten op tafel hadden staan.

Ik had me na de zomervakantie voorgenomen om vaker een oppas te regelen zodat we samen uit eten konden. Ik zou je ophalen van je werk in Amsterdam, zodat we eerst hand in hand over grachten konden lopen en dan  een kroeg of restaurant in. Maar toen vlogen de weken voorbij, had ik me in een vlaag van verstandsverbijstering ook nog opgegeven voor een kleinkunstcursus, die weer een avond extra vulde, en waren we samen vooral dingen aan het regelen en aan het samenwerken om de boel draaiende te houden. We waren sindsdien geen een keer samen uit eten geweest. En het leven voelde recht en hoekig.

Tijd voor actie. Dus ik appte onze lieve oppas Mariska. ‘Help! kun je deze week een keer oppassen? Henno en ik moeten echt even samen uiteten.’  De data die ik stuurde lukte niet. Op andere dagen konden wij niet. Want cursus, want werk, want weet-ik-veel-wat. Tot zij schreef: ‘maar vanavond kan ik wel!’

Die avond zaten we in een restaurant waar we nog nooit waren. Met eten dat we niet zelf mochten uitkiezen, omdat de kok bepaalde. We spraken over de kinderen, we spraken over ons werk, we spraken over vrienden en over wat we leuk vonden. We spraken niet meer over de ruzie. We aten bekende en onbekende gerechten en waren het erover eens dat de kaasplank won. Na een paar uur fietsen we vrolijk naar huis. Die avond hadden we geen spetterende seks. We waren moe. Maar het leven was sindsdien weer rond en zacht.

De illustratie bij dit blog heeft Moniek Paus gemaakt voor mijn nieuwe boek Love Mama! dat vanaf april 2014 verkrijgbaar is.

Puur

Toen ik voor het eerst moeder werd, werd ik getroffen door de puurheid van dat hele kleine mensje in mijn armen. Zo puur. Zo zichzelf. Zo echt. Zo alleen nog maar recht uit het hart. Terwijl er om mij heen nogal wat dertigers waren die eigenlijk niet meer precies wisten wie ze waren of waar hun hart lag. En ik een paar maanden eerder mijn lieve vriendin Ida was verloren die zichzelf niet meer wilde zijn. Hier lag een heel klein meisje in een glazen bakje, dat nog maar één ding kon: zichzelf zijn. 

Ik had nog geen ideeën over het moederschap en helemaal niet over opvoeden. Maar wat ik vanaf dat moment wel wist was dat ik er sowieso voor wilde zorgen dat dit dametje zoveel mogelijk zichzelf zou blijven. Ik snapte ook wel dat ik niet de enige zou zijn die daar invloed op heeft. Dat er vriendjes komen, klasgenootjes, begeleiders, leraren, de grote boze buitenwereld. Dat er tijden zouden komen waarin ze zich misschien meer zou gaan aanpassen aan anderen dan puur naar zichzelf luisteren. Maar aan mij zou het niet liggen. Ik zou naar haar luisteren. Goed naar haar kijken en haar helpen.

Negen jaar later zit ik voor de tiende of misschien twintigste keer Keets eerste skateboardfilm te bekijken. Keet die in een halfpipe dropt, Keet die ‘ollie’s’ op de stoep maakt, die van glijbanen en stoepjes ‘rijdt’. Mijn meissie die met haar korte koppie en jongenskleren dit toch maar mooi allemaal flikt. Ik klik naar de mooie reacties die onder het filmpje staan en zie daar de reactie van Esra: ‘Het is super leuk dat ze goed is in zo iets stoers, maar het is fantastisch dat ze echt haar eigen ding doet en haar eigen identiteit heeft. Daar kan je zeker trots op zijn als moeder.’  

Ik schrijf Esra terug ‘Spijker op de kop!’  en ben nog trotser op mijn moppie. Die zich niet gek laat maken door de meisjes-meisjes uit haar klas. Die het zich niet aantrekt als ze voor de derde keer die dag als ‘jongeman’ of ‘grote broer’ wordt aangesproken, maar toch wil dat ik dat even rechtzet. En ben ik trots op mezelf en op Henno. Die eerste negen jaar is in ieder geval gelukt wat we graag wilden. Lijkt me een prima basis voor de puberteit. Die af en toe al om de hoek komt kijken…

CTFD-methode nieuwste trend in opvoedland

Een nieuwe opvoedtrend waart al een tijdje rond op internet. De CTFD-methode. Niet voor kinderen maar voor ouders. Ik heb ‘m links laten liggen omdat wij deze als relaxte moeders natuurlijk niet nodig hebben ;)

Maar goed, om jullie toch op de hoogte te houden van deze trend: CFTD staat voor “Calm the fuck down”. Als je deze methode gebruikt zorg je ervoor dat het best goed komt met je kind.

Een paar voorbeelden bij de methode:

• Bezorgd dat het kind van je vriendin sneller zindelijk is? Calm the fuck down!

• Bang dat je je kind niet genoeg hebt meegegeven om de basisschool te overleven? Calm the fuck down!

De methode bestaat uit de volgende twee stappen.

1. Calm the fuck down.

2. Er is geen tweede stap.

Volgens mij is de Nederlandse vertaling voor de CTFD-methode eigenlijk gewoon de RM-Methode: Relax Mama!

Hier het blog waar de CFTD-methode op is geboren: http://jezebel.com/the-ctfd-method-is-the-greatest-of-all-parenting-trends-816536389

Ik was een hele goede moeder voordat ik kinderen had

‘I Was a Really Good Mom Before I Had Kids’ is de titel van een Amerikaans boek waar ik deze vakantie vaak aan moest denken. Want wat een goeie ideeën had ik voordat ik moeder was. Wist ik veel. Dat het heel anders is als je ze echt hebt. Ik vond het bijvoorbeeld maar vreemd als ouders hun kroost meesleepten naar archeologische hoogstandjes. Kinderen moeten toch lekker spelen en zwemmen in de vakantie, daar ga je toch niet mee slepen? Ik had ook zo mijn bedenkingen over ouders die hun kinderen uit gemak superlaat naar bed lieten gaan en keek vol medelijden naar die slaperige kinderhoofden de volgende dag. Maar ik zag ook ouders die me inspireerden. Zo kwamen we op Lesbos ouders tegen die hun kinderen schromelijk verwenden. ‘Alweer een ijsje?’ dacht ik. Maar toen ze uitlegden dat ze vonden dat het voor de kinderen net zo goed vakantie was als voor hun en dat zij ook zoveel wijn en lekkers namen als ze zelf wilden, vond ik dat wel weer een mooi gegeven. Thuis doen we wel weer normaal zeg maar.

En toen werd ik moeder van Keet. En Keet kon je eigenlijk overal mee naar toe slepen. Die vond het prima om de ene keer in de auto te zitten, op een boot of in een trein. Keet vermaakte zich, zolang ze maar bij ons was. En waarom zouden wij in onze vakanties alleen maar bij een zwembad zitten als je ook leuke dorpjes kunt bezoeken of van plek naar plek kunt reizen? Ik stelde mijn mening bij en met de jaren ging Keet ook steeds later naar bed op vakanties. Wel zo makkelijk als je uit eten wilt of net lekker aan de borrel zit met de campingburen. Het was me duidelijk: als je nog geen kinderen hebt, heb je geen benul, dus wees voorzichtig met oordelen.

Dit jaar startten we onze vakantie in Parijs. Teun van twee riep al weken opgetogen ‘we gaan naar Parijs, Carsen kopen!’ Niet wetende wat Parijs eigenlijk was. En zo makkelijk als het was om met Keet (die inmiddels acht is) naar Parijs te gaan in het midden van de zomer, voor peuter Teun was het minder succesvol. Terwijl Keet al skateboardend lachend langs de Seine reed, hielden we Teun zoet met ijsjes, de belofte op de Eiffeltoren en het vooruitzicht op nieuwe Cars-autootjes. Zo kwamen we de dag prima door. Maar na dag één, was er ook dag twee. En toen begon Teun het toch aanzienlijk minder grappig te vinden en was het voor ons hard werken om het gezellig te houden. En nergens waren Cars-autootjes te vinden.

Dag twee eindigde in de kleine hotelkamer zonder airco (waarvan hij dacht dat het zijn nieuwe huis was) in een groot drama. Hij wierp zich in zijn luier huilend op de koude vloer  en riep: ‘ik ben ingesloten! Ik wil hier weg!’ En: ‘ik weet niet waar ik ben!’ Mijn moederhart brak en ik voelde me de slechtste moeder ooit. Het was dat ik wist dat er twee weken in een ruim vakantiehuis met zwembad volgden, anders was ik vast linea recta terug naar huis gereden om het mannetje de rust, regelmaat en ruimte te bieden waar hij toch wat meer behoefte aan blijkt te hebben. Tja, het ene kind is het andere niet. Ook als je al een kind hebt, weet je eigenlijk nog niets. Volgend jaar slaan we die stedentrip waarschijnlijk even over …

Nachtrustbingo

Die nachten van de afgelopen jaren.... ik vind het nogal een ding. Nee, deze bingo krijg ik niet in één nacht vol, maar in een week kom ik wel een heel eind!

Baby blues

Ik heb nooit een groot gezin geambieerd. Sterker nog, toen zwanger worden van de tweede niet vanzelf leek te lukken hebben we een tijdje gedacht dat we met z’n drieën zouden blijven. En dat was goed. We waren namelijk heel leuk met zijn drieën: Henno, Keet en ik. 

Maar ongeveer vier maanden na dat besluit, werd ik maar niet ongesteld en wat we niet meer durfden te hopen bleek waar: er was een tweede op komst! Na een nogal spannende zwangerschap, vanwege allerlei afwijkingen die Teun leek te hebben, werd hij 18 augustus toch gezond geboren. Met een keizersnee. Een beetje ingewikkelde keizersnee, maar alla hij was er. Vanaf toen maakte hij het ons nog een half jaartje moeilijk doordat er steeds wat mankementen bij hem geconstateerd werden als gaatjes in het hart, een niet goed werkend schildklier en wat dan nog meer. Maar gelukkig viel alles steeds mee, is hij uiteindelijk gewoon een gezonde jongen en heeft hij nooit ergens voor geopereerd hoeven worden. En ik ben nu, bijna drie jaar later, die eerste stressmomenten grotendeels vergeten.

We zijn met z’n vieren en dat is goed. Onze nachtrust is al bijna weer normaal. Teun kan zichzelf steeds beter vermaken. We kunnen zelfs af en toe met z’n vieren naar een restaurant en dan is het ook leuk. 

Ik vind het fantastisch om moeder te zijn, maar ik ben geen oermoeder die urenlang op de grond kan spelen met haar kinderen. Ik hou niet van knutselen en ik word gek als ik op een dag geen moment voor mezelf heb, zoals afgelopen woensdag. Maar die dagen worden schaarser en ik kijk uit naar de dag dat Teun naar school gaat en ik mijn eigen territorium weer iets verder kan uitbreiden en weer wat meer uren kan gaan werken. Dus zoals ik al zei: het is goed zo. En dat komt goed uit, want ik wordt dit jaar 43. En ik blijk al niet zo heel goed te zijn in zwangerschappen zonder complicaties. En allebei onze kinderen waren eigenlijk nog niet echt af toen ze ter wereld kwamen. Dus om die gok nog een derde keer te wagen zou natuurlijk niet in mijn hoofd opkomen.

Het slaat dus nergens op dat ik een vaag gevoel van jaloezie voel als ik Mariëlle ontmoet die zeven gezonde kinderen heeft en dat combineert met een leuk leven naast haar kinderen. Het gaat ook nergens over dat ik opeens overal zwangere vrouwen om me heen zie of moeders met kleine baby’tjes in draagdoeken.

Maar goed. Nu wil ik dus nog een baby. En nee, het gaat niet gebeuren. Het zal de 'baby blues' wel zijn. Afscheid van een periode die nu echt definitief voorbij is. En opa's en oma's, lieve vrienden en familie don't worry: in deze gaat mijn verstand het winnen van de tijdelijke hormonale vlaag van verstandsverbijstering. Want de twee mooiste kinderen van de wereld heb ik toch al.

Kusjes

Hij kust me als ik hem in mijn armen heb in de drukte van de avondvierdaagse.

Hij zegt zachtjes: ‘ik vind je lekker.’

Hij kust me in de rij voor de kassa in de supermarkt vol op mijn mond

en zegt luid genoeg zodat iedereen het kan horen: ‘ik hou van jou.’

Ik gloei en hoop dat iedereen het heeft gehoord.

Hij gooit zijn armen om mijn hals en drukt zijn wang tegen de mijne.

Hij is een moederskindjes. Hij is twee en hij is van mij. 

Girlsnight

Mijn dochter Keet is niet echt een meisje-meisje. Sterker nog, ze wordt ongeveer drie keer per dag aangesproken als 'jongeman', 'grote broer', of 'jongen'. Vond ze dat voorheen nog niet zo erg, tegenwoordig vindt ze het wel prettig als ik dat corrigeer met iets als 'nee ze is een meisje hoor.'

Nu ze sinds dit jaar fanatiek aan het skateboarden is, worden de voordelen om een meisje te zijn helemaal duidelijk. Als jongen zou ze 'best een goeie boarder' zijn geweest. Maar zodra die andere skateboarders er nu achter komen dat Keet een meisje is, krijgt ze echt van alle kanten respect en bewonderende blikken. Veel meiden zijn er niet in het skateboardpark en al helemaal geen meisjes die zo makkelijk op hun board staan als zij.

Maar dit weekend zal dat anders zijn. Zaterdag is er namelijk voor het eerst Girlsnight bij skatepark Utrecht. Dus ik geloof het zelf haast niet, maar we gaan zaterdag voor het eerst samen een echt 'meisjesding' doen!

Normaal?

Dat je deze dingen vroeger vanzelfsprekend vond! Terwijl ik voor sommige dingen nu een moord zou doen. Misschien had ik er toen meer van moeten genieten…

Over plannen en agendasex

Als je al moeite hebt met je eigen agenda bijhouden, dan is het leven als moeder in een gezin een hele uitdaging. Je hebt niet alleen meer je eigen dingen waar je op het goede tijdstip op de juiste dag moet komen, maar hebt ook nog rekening te houden met de activiteiten van je wederhelft (zodat de kinderen niet onverwacht moederziel alleen op de opvang zitten). Én je hebt te maken met de steeds voller wordende agenda van je kinderen.

“Ik ga trouwens vrijdagochtend naar die zweefmevrouw voor mijn hooikoorts,” zeg ik net tegen Henno. Niet om agendatechnische redenen, vrijdag is immers zijn partime-dag, maar puur ter informatie. “Oh is zijn reactie. Ik heb die afspraak met die orthopeed hè vrijdag. Dat hadden we afgesproken.” Ergens kan ik mij wel herinneren dat we het hier over gehad hebben, maar de datum en tijd heb ik toen nergens genoteerd. Gelukkig is zijn afspraak pas om 12.00 uur dus dat zit elkaar niet in de weg en ik kan vrijdag best even tussendoor thuis zijn op mijn werkdag rond dat tijdstip.

Eerder vandaag verscheen de groeps-whats app van de moeder van Wout op mijn beeldscherm: “Zeg, ook gezellig voor de ouders: wie loopt mee met de 4-daagse? Weer eens niet goed op de info gelet en morgen deadline.” Stom. Mailtje over vierdaagse wel voorbij zien komen. Geen actie op ondernomen. Keet blijkt wel eens mee te willen doen. Als een gek zoek ik het inschrijfformulier op in de mail en hoop dat ik niet alsnog te laat ben met inschrijven. Maar dat komt vast goed. Eigenlijk komt het altijd wel goed. Zo stond Keet ook best leuk op de schoolfoto, ondanks dat ik pas achteraf hoorde dat de fotograaf die dag kwam. En meestal hoor ik ook net op tijd dat school een studiedag heeft. Net op tijd. De avond ervoor dus.

Soms doe ik mijn best om ook eens een romantisch weekendje te plannen. Dat is tenslotte goed voor je relatie. En vriendinnen van mij kunnen dat ook heel goed. “We zijn dit weekend samen in Rotterdam,” aldus vriendin A. “We gaan volgende week eindelijk weer even samen weg, naar Rome” (vriendin B). En op Facebook zie ik C zelfs een hele week op Ibiza zitten met haar lief. Zo’n poging doe ik dus ook af en toe. Maar ook dat blijkt niet eenvoudig. Want er zijn voetbalcompetities en skateboardlessen waar je rekening mee moet houden. Afgelopen weekend hebben we weer een poging gedaan. Teun en Keet gingen bij schoonzus en neefjes logeren en wij -na het bezoek aan een bruiloft- overnachten in een leuk hotel in het romantische Nijkerk. Een feestje samen, een hele nacht én als bonus nog uitslapen ook. Goed geregeld. Tot schoonzus een berichtje stuurde dat we de kinderen pas wat later konden afleveren vanwege een begrafenis en ik me realiseerde dat we de volgende ochtend al weer vroeg op moesten. Want ik had máánden geleden kaartjes gereserveerd voor HET Thomas-de-trein-weekend in het Spoorwegmuseum. Het werd een kort, doch zeer romantisch, weekend weg. The story of our life.

Plannen, agenda’s. Het is niet ons ding. Gelukkig komt het meestal wel goed. Maar je snapt dat wij niet het stel zijn dat aan agendasex doet!

Relax Mama! Manifest

De Club van Relaxte Moeders blijft maar groeien. Daarom leek het mij goed de achterliggende ideeën in een echt manifest op te nemen. Dames, kunnen jullie je hier in vinden?