Glamping in een safaritent

Ik vind vakanties boeken moeilijk. Ik vind het lastig om vooruit te plannen en ik vind al snel alles te duur. En van online zoeken naar de beste camping of een leuk appartementencomplex word ik bloednerveus. Alles behalve relaxt dus.

Dus toen mij dit jaar werd gevraagd of ik een van de nieuwe safaritenten van Eurocamp wilde uitproberen kwam dat voor mij als een geschenk uit de hemel.

Het werd Spanje. En zo zaten we vorige week zo’n veertig kilometer ten zuiden van Barcelona op camping Vilanova Park. Waar wij vorig jaar nog met zijn vieren drie weken op verschillende campings in een goedkoop zelf op te zetten koepeltentje doorbrachten, werden we nu door de Britse medewerker van Eurocamp naar onze ‘Glamp-tent’ gebracht. Zo’n tent waar ik voorheen alleen bewonderend langsliep zeg maar, met het idee ‘te duur’ in mijn hoofd.

Tja… en dat is waar. Goedkoop is het echt niet, zo’n weekje ‘glampen’, maar oeh wat vond ik het fijn. Een tent waar je gewoon doorheen kunt lopen. Met echte bedden en zelfs schone handdoeken en badlakens, een gewone koelkast en een echt vriesvak.

De camping zelf zou trouwens bij een eigen zoektocht op internet nooit door mijn selectie zijn gekomen. Té groot, te veel animatie, te georganiseerd, te dit en te dat. Op papier (op scherm) voldeed deze plek totaal niet aan mijn, in de afgelopen jaren opgebouwde, eisen. Maar ik ontdekte dit jaar dat het helemaal niet zo veel uitmaakt. Dat het vooral veel uitmaakte dat ik zelf relaxter op vakantie ging dan ooit. Wie mij al langer volgt heeft eerder kunnen lezen dat ik niet altijd even goed ben geweest in vakantie vieren. In verschillende blogs schreef ik hoe ik gestrest op prachtige stranden heb gezeten omdat ik de maanden daarvoor mezelf weer eens voorbij was gerend. Maar het lijkt alsof ik toch wat heb geleerd het afgelopen jaar. Deze vakantie lachte ik samen met Henno om de stoelendans die ’s ochtends plaatsvond bij het te drukke zwembad. Ik genoot van de foute liedjes van de minidisco die Teun na één dag al uit volle borst meezong. De camping was dan wel groter dan ik ooit had kunnen dromen, hij was wel rustig en de geluiden van het animatiecircus reikten gelukkig niet tot aan onze tent.

Dit blog zou natuurlijk hilarischer zijn als er allerlei vakantie-ellende op ons pad was gekomen. Maar het enige vervelende die week was dat dochter Keet anderhalve dag ziek werd en ik serieus bang was dat ze zou uitdrogen. Ook toen was die safaritent een redding. Want ziek zijn op een echt bed, in een tent die redelijk koel blijft én een ventilator heeft, is toch een stuk fijner dan ziek zijn in ons broeierige eigen tentje op luchtmatras.

Kortom, het was fijn in de safaritent. Het is vooral fijn als het je zelf lukt om relaxter op vakantie te gaan en last but not least, het is op vakantie ook fijn als je kinderen steeds iets zelfstandiger worden en je gewoon de kans hebt om een goed boek te lezen.

Mojito-time!

Deze drie boeken las ik deze zomer trouwens met veel plezier: 

- Magnus van Arjen Lubach 

- Wij van David Nicholls 

- Kom hier dat ik u kus - Griet Op de Beeck

Dit jaar ging het dus goed. Hoe ik de afgelopen jaren wat meer aan het ploeteren was tijdens vakanties lees je bijvoorbeeld in deze blogjes:

http://www.elsbethteeling.nl/2013/08/ik-was-een-hele-goede-moeder-voordat-ik.html

http://www.elsbethteeling.nl/2012/08/vakantiespook.html

http://www.elsbethteeling.nl/2009/08/vakantiestress.html

Missen

Keet maakt vandaag haar internationale debuut. Ze doet mee aan de FAR'nHIGH skateboard Worldcup in Parijs, waar ze het vanmiddag tussen 12.00 en 14.uur opneemt  tegen de dertig beste vrouwen van de wereld.

Henno en Keet zijn donderdag naar Parijs vertrokken Teun en ik bleven thuis. Dat leek het meest logisch. Skateboardwedstrijden bestaan voor een groot deel uit wachten en duren vaak bijna een hele dag. Dat is voor kleuterbroertje niet altijd even leuk.

Deze wedstrijd in Parijs duurt vier dagen, inclusief de trainingssessies en verschillende rondes. Een lange reis er naar toe. Dat zouden we Teun niet aandoen. Dus zwaaide ik Keet en Henno donderdag uit. Met een brok in mijn keel van trots, spanning, en missen. Zij vertrokken naar Parijs, ik naar Nijmegen voor een schrijfopdracht. In de trein wilde ik het liefst een beetje huilen.

Via de app, telefoontjes, Instagram en Facebook word ik op de hoogte gehouden. Het skateboardpark is precies goed voor Keet, de obstakels de goede hoogte en met de juiste afstand. Het trainen gaat als een speer. Ze is de kleinste en jongste die meedoet. Tijdens de trainingen zijn de ogen op haar gericht. Er verschijnen foto’s van Keet samen met haar idolen.

Ik check de link waarop we zaterdag live met de wedstrijd mee kunnen kijken. Hij doet het nog niet. Onder de link zie ik dat de live cast pas zaterdag om 18.00 uur is. Ik kan dus niet meekijken. De teleurstelling spoelt als een golf over me heen. Ik mis ze meer dan ooit.

Ik krijg een foto van Keet trainend in een buitenpark. Henno vertelt aan de telefoon dat het toernooi meer op een festival lijkt dan op een wedstrijd. Dat het voor Teun ook best leuk was geweest. Op vrijdagavond kan ik de slaap niet vatten. Ik kruip iets dichter tegen Teun die op Henno zijn plekje mag slapen nu die er niet is. Ik vraag me af sinds wanneer ik me laat leiden door praktische motieven. Ik app Henno: ‘hou me tussen twaalf en twee elke tien minuten op de hoogte’ En: ‘Volgend jaar ga ik echt mee.’ Hij antwoordt: ‘Doe ik. En volgend jaar rijdt Keet hier top 5.’

Foto: Keet met de nummer 1 van de wereld en haar absolute voorbeeld Leticia Bufoni

Benieuwd hoe het Keet vergaat? Ze houdt het zelf ook bij op: www.instagram.com/SkateKeet

Mam, dit durfde ik je nooit te vragen

Maud, journaliste bij de Margriet, belde me met de vraag of ik vrouwen kende die het leuk zouden vinden om met hun moeder in de Margriet te komen. Met een foto, én een artikel over wat je je moeder altijd nog wel eens wilde vragen. Het zou in het moederdag-nummer komen.
Ik zei dat ik er even over na zou denken. En toen bedacht ik me, dat dit wel eens een leuk cadeau aan mijn eigen moeder zou zijn. Zo gezegd zo gedaan.

Het interview vond plaats bij mijn ouders thuis. De foto-shoot in Amsterdam. Het leverde ons twee bijzondere dagen, mooie herinneringen en nieuwe inzichten op.

Duitsland

Ik was dit weekend in Duitsland met Keet. Op zaterdagavond zat ik op een bank met een jongen te praten die Ollie heette. Hij vertelde wat alle tatoeages op zijn lichaam betekende. Hij had veel te vertellen aan de wereld en dat deed hij met zijn tattoo’s. Ik moest daar een beetje om lachen en vertelde dat ik dat toch liever via mijn boeken en blogs deed.

Het huis waar we logeerden was in de middle of no where. In de tuin was een skateboardpool en onze gastheer was Martin. Hij ontdekte 15 jaar geleden het ‘fingerboard’ en begon de fingerboard-fabriek  Blackriver in Schwarzenbach. Daarnaast verdient Martin zijn geld met het aanleggen van betonnen skateboardparken.

Keet was uitgenodigd door haar grote voorbeeld Candy Jacobs om mee te komen naar Candy’s sponsor in Schwarzenbach. En zo belandden we in een nieuwe wereld. In een gebied waar amper iemand lijkt te wonen. De dorpen leken uitgestorven, geen winkel was open. Maar nergens zag ik zoveel skateboardparken zo dicht bij elkaar.

We bezochten samen met Martin alle parken die hij had gebouwd. Mijn voornemen om het hele weekend te gaan schrijven terwijl de dames zouden skateboarden, leek niet te gaan slagen. Met je laptop in de wind bij een buitenbaan gaan zitten is ook zo wat. Keet spoorde mij aan ook te gaan skaten. Enthousiast prees ze iedere poging die ik deed.

Het huis van Martin bleek een zoete inval. Een huis vol met kunst, met skateboards en fingerboards. De andere gasten waren niet echt van het praterige soort. Mijn Duits was niet goed genoeg om hen aan het praten te krijgen. Gelukkig kon Ollie goed Engels en had hij veel te vertellen. Gelukkig bleken Candy, Keet en ik een topteam te zijn met zijn drieën.

Op zondag bezochten we de fingerboard-fabriek en de hal waar het wereldkampioenschap fingerboarden werd georganiseerd. In de hal van de fabriek werden ‘curbs’ geplaatst en ontstond een binnenpark. Keet en Candy deden nog wat tricks en schoten nog wat filmpjes en Ollie vertelde dat hij uiteindelijk ook tekst in zijn gezicht wilde tatoeëren. Zodra hij wist welke boodschap dat moest zijn.

Om 15.30 uur was het tijd om weer richting Nederland te vertrekken. We namen afscheid van onze nieuwe vrienden. Van een nieuwe wereld en een nieuwe ervaring. Laat je nooit vertellen dat het leven saaier wordt als je kinderen krijgt. Anders wordt het wel.

Lieve Candy, lieve Keet, dank dat ik onderdeel mocht zijn van dit avontuur.

Candy maakte een mooie edit van dit weekend (oftewel een skatboardfilm) waar ik ook mijn debuut maak als skateboarder. Wil je de film zien? Klik hier (hij duurt 3.42 minuut).

Hieronder verder een paar foto's van het weekend. Op Instagram ook mijn eerste moves ;)

 

Skaten in de achtertuin van Martin

Wat je doet tijdens een pitstop...

En..... mijn poging

Mama zijn is niet altijd fijn

Ik werd geïnterviewd door het Vlaamse blad Knack Weekend over het waarom van de Club van Relaxte Moeders en de eerlijkheid over het moederschap. De meiden van de leuke pagina The Gentlemom deden ook mee, samen met Lieve Van Weddingen, auteur van het boek Mijn baby lacht. Nu ik nog, en de dames van Charlie Magazine.

Als je dit op je telefoon lees, kun je de pagina's hieronder het beste opslaan als afbeelding en vanuit je fotoalbum lezen!

Word ik hier gelukkig van?

‘Hé Sas weet je nog een leuk boek voor mij?’ schreef ik eind vorig jaar op Twitter aan een vriendin die bij een uitgever werkt. Ze reageerde en zei dat ze iets leuks in mijn brievenbus zou gooien. Twee dagen later lag er een dikke witte envelop op mijn deurmat. Blij maakte ik hem open. En trof een boek aan met de titel ‘Opruimen!’ Dit was niet echt wat ik voor ogen had, toen ik die vraag stelde.

Het boek belandde in mijn kast, maar bleef in mijn gedachten. ‘Hier moet ik nog iets mee,’ zei een stemmetje in mijn hoofd en schreeuwde de stapels papier en uitpuilende bakken speelgoed in mijn huis. Wellicht dat de sticker op de cover met de tekst ‘de wereldwijde sensatie 2 miljoen verkocht’ ook invloed had op mij.

En zo kwam de dag dat ik alleen thuis was met een zieke zoon, geen kant op kon en de zon vrolijk ons huis in scheen. Een prima dag voor een voorjaarsschoonmaak. Ik pakte het boek van de Japanse opruimconsultant Marie Kondo terwijl Teun met een dekentje op de bank filmpjes keek, en raakte geboeid.

Opruimen is in haar boek vooral een zaak van dingen wegdoen. Als je eenmaal van je overbodige zooi afbent, dan is het bijhouden een eitje volgens Kondo. Daar kon ik wat mee. Want met twee opgroeiende kinderen in huis is kastruimte toch een dingetje. ‘Opruimdozen’ zijn wat Marie betreft ook niet de oplossing. ‘Dingen wegstoppen creëert de illusie dat het probleem is opgelost, maar vroeg of laat zitten alle opbergdozen vol’. Tja, daar heeft ze inderdaad een punt.

Wegdoen dus. Met de methode Kondo. En dat blijkt op haar manier verrassend makkelijk. ‘Begin met je kleding,’ zegt Kondo. Werk per categorie (niet per kast!) en stel jezelf bij ieder kledingstuk de vraag: ‘word ik hier gelukkig van?’

Ik ging aan de slag. Verspreidde eerst de categorie bovenkleding over de vloer. Het ging gelijk als een tiet. Een te duur shirt dat al bij verschillende opruimbeurten had overleefd (want zonde, is goed merk) verdween moeiteloos in een vuilniszak. Jurken die eigenlijk nog heel goed waren maar hoorde bij een vorig leven, hop ook die zak in. En binnen twintig minuten had ik drie zakken vol met shirts, jurken en broeken en voelde ik mij opgeruimder dan ik mij in maanden had gevoeld.

Zo kwam het dat ik helemaal Kondo-fan werd en ik deze nieuwe religie nu ook luidkeels aan iedereen verkondig. En ik blijk dus niet de enige. Aaf Brandt Corstius schreef een leuk stuk in Volksrant Magazine over Kondo en de afgelopen week verschijnen in mijn timeline opeens allemaal foto’s van opgeruimde kasten en kisten met boeken die weggegeven worden. Toen ik mijn vriendin Saskia gisteren appte dat ik alsnog een blog over het boek ging schrijven appte ze terug: ‘Ja ze is een hype aan het worden net als in Japan. Daar heeft ze een wachtlijst van drie maanden.’

Bij ons in huis is ze in ieder geval een hit. Dagelijks staan manlief en ik met dingen in ons hand en vragen we ons af: ‘Worden we hier gelukkig van?’ En zo belandt tegenwoordig heel veel in de prullenbak, op Marktplaats of bij de kringloop. Een waarschuwing is hier overigens wel op zijn plaats: de word-ik-hier-nog-gelukkig-van-vraag is niet alleen van toepassing op spullen. Het schijnt dat er door Kondo wereldwijd ook huwelijken door gesneuveld zijn en banen door zijn opgezegd. Ik heb besloten om mijn man te houden. Over dat werk later meer…

Avontuur

Het was een tijdje rustig op het babyfront. Maar nu zijn er opeens weer allemaal zwangeren om me heen! Wat een verrassing, wat een feest. Lieve vrienden die langskomen en zeggen dat ze ‘iets te vertellen’ hebben. Ik denk terug aan tien jaar geleden. Voor het eerst zwanger. Veel sneller dan verwacht. Ik vond het spannend om het te vertellen aan de mensen om ons heen. Voelde niet direct het ‘grote geluk’ terwijl iedereen om me heen zo blij voor ons was. Maar zoals alle clichés rondom zwangerschappen en kinderen krijgen, is het ook waar dat die negen maanden niet voor niets zijn. Nou ja, negen maanden…. Na 35 weken beviel ik van een veel te klein meisje met lange benen. Wat waren we verliefd op dat mini-mensje in  dat glazen bakje op de couveuse-afdeling. En wat waren we prettig naïef en onwetend.

Wist ik veel, wat de hormonen doen die vanaf dan bezit van je nemen. Dat die ervoor zorgen dat je opeens de behoefte krijgt om een sjaal te breien, terwijl je voor die tijd nooit  een breinaald hebt aangeraakt. Dat het je snel veranderende hormoonhuishouding is die ervoor zorgt dat je na drie dagen alleen maar kunt huilen, ook al ben je eigenlijk heel gelukkig. Dat het de overload aan oxitocyne was die ervoor zorgde dat ik alleen maar bij dat kleine meisje wilde zijn, terwijl ik gezworen had om niet te veranderen. Dat ik heus geen saaie muts zou worden. Dat het niet alleen door de gebroken nachten kwam dat seks wat minder hoog op de agenda stond, maar dat de natuur daar ook een handje aan meehielp door je testosteron tijdelijk terug te schroeven? En dat dat ALLEMAAL HEEL NORMAAL is?

Wat is het een avontuur dat we sindsdien hebben meegemaakt. Een avontuur waar geen wereldreis tegenop kan. Een reis met hoge pieken en ook diepe dalen. Een kind krijgen is echt een ‘life changing event’. Eentje die van te voren niet te bevroeden is. Ik kijk naar mijn lieve vriendinnetjes wiens buiken nu langzaam dikker worden. Die hun eigen avontuur aangaan. Ik zou ze alles wel willen vertellen over mijn eigen avonturen, maar hou me in. Ieder zijn eigen tempo, ieder zijn eigen reis. En pas als ze écht moeder zijn, pas dan…. mogen ze van mij Relax Mama lezen, waarin de tips staan die ik toen van wijze moeders om mee heen kreeg. Of die ik eigenlijk wel had willen krijgen.

Dit blog verscheen eerder dit jaar op de site De Wereld van Snor.

Pagina uit mijn boek Relax Mama met illustratie van Moniek Paus van Studio Pomp.

Fit – Je best doen

Soms zijn er teksten die ik best zelf had willen schrijven. Zoals deze songtekst van Fit. Die had ik graag voor Teun geschreven. 

MC Fit – Je best doen

Echt niet meer dan alleen maar je best doen.

Je hoeft je echt niet te bewijzen.

Want ik weet hoe je bent.

Als je ergens mee zit, denk alleen maar aan dit.

Je hoeft je echt niet te bewijzen.

Eet, drink, slaap, leef, geloof wat je wil superheld zweef.

Word wat je wilt superheld streef.

Die kleine die altijd zichzelf bleef.

Want soms lijk je net papa op z'n beste dag en vaak beter geloof me.

wat ik bereik na een flinke pas doe jij in meters geloof me en wat is nou de zin van het leven. mmm

Ik zeg je eerlijk papa weet het ook niet damn, ik kan je beste mama voor je vragen als je wil maar ik zeg je eerlijk mama weet het ook niet.

Dus moet je zelf even moeten kijken mattie.

Je zou het voor je zelf moeten checken.

Natuurlijk help ik je zoeken, maar volgens papa ga je best lekker.

Echt niet meer dan alleen maar je best doen.

Je hoeft je echt niet te bewijzen.

Want ik weet hoe je bent.

Als je ergens mee zit, denk alleen maar aan dit.

Je hoeft je echt niet te bewijzen.

En soms kunnen dingen misgaan.

Dat hoort nou eenmaal bij het leven want anders is er niks aan.

en natuurlijk moet je opstaan maar alles op zijn tijd tijgertje en de herinneringen opslaan.

Ik zie mezelf in je streken, je moeder in je smile combinatie van je ouders maar met je eigen style.

Je eigen kleine smaakje.

Hoe je soms verdwijnt in je eigen fantasie dat raakt me.

Gefascineerd hoe je leert misschien wel wanneer het lukt als je het maar probeert.

Je had papa moet zien strijden, zien vallen en uitglijden

Vergelijken met je gekke pa ben je perfect. Daarom neem ik alles serieus wat je zegt en daarom neem ik alles serieus wat je vraagt. Neem je pa niet altijd serieus als ie klaagt. Echt!

Echt niet meer dan alleen maar je best doen. (5x)

Je hoeft je echt niet te bewijzen.

Want ik weet hoe je bent.

Als je ergens mee zit, denk alleen maar aan dit.

Je hoeft je echt niet te bewijzen.

Echt niet meer dan alleen maar je best doen.

Je hoeft je echt niet te bewijzen

Want ik weet hoe je bent.

Als je ergens mee zit, denk alleen maar aan dit.

Je hoeft je echt niet te bewijzen.

'Je best doen' staat op Glen Faria, het debuutalbum van Fit.

Relax Papa Sinterklaasgedichten

Ah fijn, Sinterklaas is ook dit jaar de vaders niet vergeten....

Relax Papa Sinterklaasgedicht 2014

Wat ben jij toch een geweldige vent

helemaal sinds je vader bent.

Sint vindt het te gek om je in die rol te zien

en is zelfs wel wat jaloers misschien.

Slechts enkele dagen per jaar is het voor hem raak

maar voor jou is het inmiddels een gewone zaak

jij bent nu elke dag die kindervriend

die ieder kind eigenlijk verdient.

Had jij voorheen interesse in heel andere dingen

Sint hoort jou nu ook kinderliedjes zingen

Tja rock en dance hoor je eigenlijk liever

en vroeger was je misschien ook wat sportiever.

Maar ook al zie je de kroeg nu iets minder frequent

dat wil niet zeggen dat je saai geworden bent

Vraag dat maar bij die kabouter van je na,

die vindt jou namelijk een held en de

allerbeste papa!

Veel liefs,

Sint en Piet

Relax Papa Sinterklaasgedicht 2013

Eerst was je het kind, zoontje van

Toen werd je iemands vriend of man

En nu sinds een tijdje

Nog een rol erbij in 't rijtje

Je bent een vader, een echte pa

Denkt nu over andere dingen na

Hebt stoeimateriaal erbij gekregen

Wat een mazzel, wat een zegen

Van poep pies en plas schrik jij al lang niet meer

Of van voorlezen keer op keer

Je bent er inmiddels ook aan gewend,

Dat je minder snel de deur uit bent

Want steeds als je denkt te kunnen vertrekken

Moet er nog een z'n jas aantrekken

Of is er een z'n schoenen kwijt

En zo gaat dat de hele tijd

Soms schiet je wel eens uit je slof

En dat vind je dan zelf niet tof

Ook al sla je jezelf wel eens voor de kop

Vaak los je het wel met grappen op

Misschien ben jij niet de man die hier graag over praat

Maar jij bent de beste vader die er bestaat!

Liefs,

Sint en Piet

 

Relax Mama Sinterklaasgedichten

Relax Mama Sinterklaasgedicht 2014

Sint wil je graag vertellen dat hij trots op je is

want wat jij doet is geen kattenpis

al die ballen die jij in de lucht houdt

vind je het gek dat je niet altijd alles onthoudt?

Alhoewel je soms misschien denkt

dat je bij de bevalling hersencellen verloren bent

beschik jij je ondanks de vele gebroken nachten

toch echt over superwomen-krachten.

Dat moeder zijn brengt het beste in jou naar boven

ook al wil je dat soms zelf niet geloven

want dat wondertje stelt je soms ook op de proef

en ja, dan loopt het af en toe wat stroef.

Maar dan is er altijd weer de volgende dag

waarop dat moppie je begroet met de mooiste lach

Relax Mama! zeggen de Pieten daarom in koor,

wat je ook doet, jij bent en blijft de beste moeder hoor!

Veel liefs,

Sint en Piet

Relax Mama! Sinterklaasgedicht 2013

De Sint kijkt vol bewondering naar jou,

Wat ben je toch een geweldige vrouw!

Je rent, je vliegt de hele dag,

Soms met een grimas, maar vaak met een lach.

’s Ochtends kids het bed uit, kleren aan,

Zodat iedereen op tijd naar de juiste plek kan gaan.

Dan buffel je de hele dag in of buiten huis,

En maakt het ’s avonds weer gezellig thuis.

Nu maar hopen dat iedereen het eten lust,

En of er geen ruzietjes moeten worden gesust.

Ach dan zet je ze gewoon even voor de tv

En kijk je zelf gezellig mee.

Tot ze braaf naar bed toe gaan,

En hopen dat er geen drama’s ontstaan.

Want dan is de tijd voor jezelf aangebroken,

Als er tenminste niet nog een klein monster gaat spoken.

Ach het is maar een fase denk je dan,

En net zo makkelijk verander je je plan.

Maar Sint weet best dat dat niet altijd makkelijk is.

Nee, moeder zijn is geen kattenpis.

Daarom heeft hij een goed cadeau voor jou bedacht.

Iets waar je hopelijk heel hard om lacht.

Een boek waar je waarschijnlijk veel in herkent,

Omdat je net als die anderen ook de beste moeder van de wereld bent!

Veel liefs,

Sint en Piet

                                

Ja - Nee

Gisteren ontving ik de Wijckwijzer in mijn mailbox; de nieuwsbrief van de school van Keet. In het begeleidend mailtje stond: ‘Bijgaand treft u de Wijckwijzer van november aan. Daarnaast ontvangt u informatie over gitaarlessen in de wijk.’ Nieuwsgierig open ik de bijlage over de gitaarles. Vorig jaar deed Keet mee aan het muziekproject ‘Muziek in West’ en ik ben benieuwd of er een vervolg op komt. Maar niets daarover. Het blijkt een flyer te zijn van Ger en Daniel die een muziekschool in de wijk zijn begonnen. Inclusief aanbieding van gratis proefles en andere voordelen.

Ik stoot Henno aan die naast mij zit en uit mijn verbazing over deze reclame in mijn mailbox. ‘Maar hé’, zeg ik, ‘misschien kunnen we bij de volgende Wijckwijzer wel een flyer doen over skateboardlessen. Of misschien ook een foldertje van Keets gitaarleraar Johan. Die trouwens wel een paar euro meer vraagt dan Ger en Daniel voor een half uurtje les.’ Ik raak op dreef. ‘Of we kunnen in de begeleidende mail laten opnemen dat deze Wijckwijzer mede mogelijk wordt gemaakt door de club van relaxte moeders. En dan is het ook wel aardig om te vermelden dat het bier bij de Nettorama deze week in de aanbieding is.’ Hoe meer ik erover nadenk hoe vreemder ik het vind.

Ik kan beter een Ja/Nee-sticker op mijn mailbox plakken: nee, geen reclame meer, ja, wel nieuwsbrieven. Voor het geval er wel een nieuwe muziekproject start.

Stommerd

Oh wat is het toch fijn, om een zoontje te hebben dat je meerdere keren per dag de liefde verklaart. Bij voorkeur in een overvolle rij voor de kassa. Alhoewel ditzelfde schatje mij de laatste dagen ook regelmatig boos voor 'stommerd' uitmaakt ;)

Rondje

‘Teken maar een rondje,’ zegt de mevrouw van het consultatiebureau tegen Teun. Het is zijn laatste bezoekje hier, want volgende maand wordt hij vier. De dokter tekent zelf een keurig rondje en geeft Teun een potlood. Op dat moment schieten er ongeveer twintig gedachten door mijn hoofd, variërend van ‘oh shit we hadden toch vaker thuis moeten tekenen’ tot ‘weet hij eigenlijk wel hoe hij een potlood moet vasthouden’ en ‘straks gaat ze ook nog vragen of hij al kan knippen.’

Teun pakt het potlood aan en zet voorzichtig een paar lichte krassen naast het rondje van de dokter.

Met samengeknepen billen wacht ik op het oordeel.

‘Dit kunnen meisjes vaak al eerder dan jongens,’ zegt de arts vriendelijk. En ze begint een heel verhaal over haar eigen zoon die nog geen schaar kon vasthouden toen hij naar de basisschool ging en dat ze als kleuter helemaal niet met hem had geoefend met tekenen, terwijl ze dat wel altijd aan de ouders op haar consult vroeg.

Ik ga opgelucht naar huis. En neem voor de zekerheid toch wat tekenspullen mee op vakantie. 

Lieve oppas

Het is maandag. De dag waarop ik niet werk. Nou ja, waarop ik meestal niet werk. Maar de laatste weken zijn hectisch, dus ik heb de laatste paar maandagen nogal eens oppas ingeschakeld, om toch wat bij te kunnen werken. Maar vandaag niet. Vandaag beklim ik de Mount Everest aan wasgoed. Terwijl Teun in ons bed Dora kijkt, concentreer ik me op spijkerbroekjes maar 98, t-shirts maat 132 en boxershorts in alle maten.

Plots plopt er een melding in het scherm van mijn iPhone. “11.00 uur briefing websiteteksten”. Shit. Een afspraak!? Die stond in mijn hoofd en in mijn laptop op dinsdag.

Direct bel ik de bewuste klant.

“Hadden wij die meeting vandaag?”

“Ja, die hebben we nu.”

“Oh shit, ik sta de was op te vouwen, ik dacht dat hij morgen was.”

Na een korte kortsluiting in mijn hoofd, handel ik snel. En binnen drie minuten kan ik de klant terugbellen dat ik alsnog kan komen. Onze oppas Mariska is de redder in nood. Ze heeft die dag toevallig niets anders staan en kan een half uur later bij ons zijn.

Fluitend rij ik over de A2 richting Amsterdam voor de afspraak. Geen stress meer nu ik weet dat Mariska er is en eigenlijk blij dat die afspraak vandaag is, zodat ik morgen ongestoord een hele dag kan schrijven. Wat is het toch fijn om een Mariska te hebben. Al mijmerend in de auto over dit geluk vraag ik me af of er eigenlijk een ‘dag van de oppas’ bestaat.

Ik gooi mijn #dtv op twitter en leer die dag dat de ‘dag van de leidster’ wel bestaat, maar die van de oppas niet. Een idee is geboren. Als frontvrouw van de Club van Relaxte Moeders kan ik deze kans niet laten liggen. Want wat is er nou relaxter dan een fijne oppas hebben? Zo één waar je kinderen mee weglopen, één die je uit de brand helpt als je een afspraak bent vergeten of je je week te vol hebt gepland. De oppas die ervoor zorgt dat je af en toe weer eens iets romantisch kan doen met je man. Die grappige whats’appjes stuurt van haar en je peuter als jij aan het werk bent. Als je er zo één te pakken hebt, dan moet je die ook af en toe eren. En af en toe iets extra’s geven en laten weten dat ze de beste is.

Dus zo ontstond de dag van de oppas. En een dag van de oppas is natuurlijk geen goeie dag als er niet een verkiezing aan verbonden is, en een boek. En zo had ik diezelfde dag er nog meer werk bij. Want zo’n boek moet ook geschreven worden. En gelukkig doe ik dat nog altijd honderd keer liever dan was opvouwen.

Noteer nu:

21 september De Dag van de Oppas met:

- verkiezing 'Oppas Van Het Jaar 2014'

- lancering van het invulboekje 'Lieve Oppas'

Allemaal tijdens Festival Snor op Camping De Lievelinge.

Ik hoop jullie daar te zien. Mét oppas!

PS: Natuurlijk ga ik jullie na de zomervakantie heel uitgebreid hierover informeren. Zodat je er ook achter komt hoe je je oppas kunt opgeven en zo.

-       

Doorzetter

Henno en ik stonden langs de lijn van het voetbalveld, terwijl Keet een wedstrijd speelde. Het ging er niet echt fanatiek aan toe. Ze deed eigenlijk maar wat. We moesten er wel een beetje om lachen. We wisten dat ze best beter zou kunnen, als ze beter haar best zou doen. Maar Keet hield wel van makkelijk zagen wij. Op school deed ze het goed, maar als het makkelijk kon was het ook prima. “Ze is niet echt een doorzetter hè,” concludeerde ik.

Aldus een jaar of twee geleden. Inmiddels weten we beter. Als er iemand kan doorzetten is het Keet. Elke dag fietst ze na school naar Skatepark Utrecht. Uren achter elkaar kan ze op een truc oefenen tot ze hem kan. Sinds ze het skateboarden heeft ontdekt, zien we een ander kind. Iemand die weet wat ze wil, die weet wie ze is. Niet alleen op het skateboard, maar ook op school. Ze durft haar eigen pad te trekken en zelfs met tafels oefenen snapt ze een stuk beter dat het echt helpt als je even je schouders eronder zet.

Gisteren stond ik weer ‘langs de lijn'. Nu aan de kant van de skateboardbaan. In Skateland Rotterdam werd voor het eerst het NK junioren georganiseerd. En daar stond ze. Aan de rand van de baan. Klaar om in te droppen. Om de jury een minuut lang haar beste trucs te laten zien. Volledig geconcentreerd en heel nauwkeurig doet ze een ‘rock to fakie, ‘no comply’, ‘olliet’ ze van de ‘stairs’, landt ze een ‘half kab rock ’n roll’ en juicht iedereen als de ‘Fakie Big Spin’ lukt. Ik sta te snotteren langs de kant. Ze rijdt de perfecte run. Ze is het enige meisje in het toernooi en wordt aan het einde van de dag derde van Nederland. Ik ben megatrots.

Moraal van dit verhaal. Oordeel niet te snel. Zelfs niet over je eigen kind. Misschien zit er meer in dan je denkt, maar heeft hij of zij het gewoon nog niet gevonden.

Wil je Keet wel eens in actie zien? Op haar blog vind je wat filmpjes!

Hogeschool voor Moederschap

Ik blog sinds vandaag voor TPO Magazine. Hun artikelen (dus ook die van mij) zijn te lezen in Blendle, de nieuwe online kiosk. M’n eerste blog heet ‘Hogeschool voor moederschap’ en begint zo:

Ze zaten met kort haar en afhangende mondhoeken bij het zwembad. Lazen allemaal ‘Godinnen van de Jacht’ van Heleen van Royen en zeiden heel vaak ‘nee’ tegen hun kinderen. ’s Avonds zaten ze zwijgzaam met man en kinderen te eten. Het zou voorlopig mijn laatste vakantie alleen met Henno zijn, zonder kinderen. Ik was zeven maanden zwanger en keek bevreesd naar wat mij te wachten stond. ……


Als je interesse hebt om het te lezen in Blendle, dit is de link: 
https://blendle.nl/#item/bnl-tpomagazine-20140605-65387

De belofte

Ik sneed broccoli en dopte boontjes en vroeg aan hem of we nog rijst hadden. Hij keek niet naar de rijst, maar verlekkerd naar mij en ik kreeg het warm. Door het open raam hoorde ik de wieltjes van het skateboard van dochter Keet. Ik weerde hem af met een schalks lachje en knikte naar buiten. Hij schonk een glas wijn voor me in. Er hing een belofte naar de avond in de lucht. Het ging regenen en Keet kwam binnen.

Na het eten ging hij onverwacht en spontaan naar een concert. Ik dacht aan de belofte, maar wilde ook slapen. Na twee slechte nachten met de peuter wilde ik die nacht wat uren inhalen. En niet wachten op de man die thuis komt na een concert. Dus ik beloof hem voor vertrek een seksdate op zondag.

‘Verpak je afwijzing een beetje feestelijk’, schrijf ik in Love Mama!

Vandaag is het zondag.

Voor Love Mama interviewde ik seksuoloog Winnie Hendriks. Een van haar tips was: ‘Denk seks: verleid jezelf om gedurende de hele dag af en toe positieve gedachtes over seks te hebben. Kijk naar mooie mensen of fijne dingen en sta open voor seksuele prikkels.’ Een blog schrijven erover helpt ook. Ik ben vanavond even niet bereikbaar!

Ik schreef het boek Love Mama! omdat ik ervaren heb dat het niet altijd makkelijk is om je wellustige ik te blijven voelen als je één, twee of nog meer kinderen aan je been hebt hangen. In Love Mama! kun je lezen dat dat niet zo vreemd is en dat je daar niet van hoeft te schrikken. Als je net vader en moeder bent geworden gebeurt er zo veel, dat je relatie misschien even niet op één staat. En dat is prima. Als je de draad ook maar weer oppakt. Love Mama geeft 101 tips en inzichten om het vlammetje brandend te houden. “Bevrijd je innerlijke stoeipoes”, “Gun en bewonder je bent beiden bijzonder”. Het is tijd voor de liefde en wat spanning in dat bed.. of.. nou ja… in ieder geval een voorzichtige poging. Love Mama!

Deze column verscheen eerder op mamadesk.nl.

De illustratie komt uit Love Mama! en is van net als alle andere illustraties van Moniek Paus.